البته. در اینجا یک متن طولانی انگلیسی با حسی مشابه، تأمل‌برانگیز و ادبی آورده شده است:

گاهی زندگی شبیه به جاده‌ای طولانی است که مقصد آن پشت پیچ‌های بی‌پایان پنهان شده است. فرد به راه رفتن ادامه می‌دهد، نه همیشه به این دلیل که دقیقاً می‌داند به کجا می‌رود، بلکه به این دلیل که ایستادن می‌تواند حتی سخت‌تر از حرکت به جلو باشد. در میان روزهای آرامی که تقریباً بدون توجه سپری می‌شوند، لحظاتی وجود دارند که ما مجبور می‌شویم با خودمان روبرو شویم — با ترس‌هایمان، رویاهای پنهانمان، کلماتی که هرگز نگفتیم و امیدهایی که در اعماق ذهنمان بی‌صدا زنده نگه داشته‌ایم.

بسیاری از مردم موفقیت را به عنوان نقطه مشخصی در پایان یک سفر تصور می‌کنند. آن‌ها باور دارند که روزی همه چیز ناگهان تغییر خواهد کرد، تمام مشکلات ناپدید می‌شوند و زندگی در نهایت دقیقاً همان چیزی خواهد شد که همیشه در رویاهایشان بوده است. اما حقیقت این است که موفقیت به ندرت یک لحظه واحد است. موفقیت معمولاً مجموعه‌ای از تصمیمات کوچک و پیروزی‌های کوچک است. موفقیت همان صبحی است که تصمیم می‌گیرید دوباره تلاش کنید. همان شبی است که با وجود خستگی مفرط، ادامه می‌دهید. همان لحظه‌ای است که تصمیم می‌گیرید تسلیم نشوید، حتی زمانی که تسلیم شدن ساده‌ترین گزینه به نظر می‌رسد.

این لحظات کوچک، به آرامی شخصیت ما را شکل می‌دهند.

انسان‌ها اغلب در ظاهر قوی‌تر از آن چیزی هستند که در درون احساس می‌کنند. لبخندهایی هستند که خستگی را پنهان می‌کنند، سکوت‌هایی که هزاران کلمه ناگفته را با خود حمل می‌کنند، و دستاوردهایی که بر پایه سال‌ها شکست، صبر و تلاش بنا شده‌اند. ما به ندرت داستان کامل زندگی شخص دیگری را می‌دانیم. کسی که امروز با اعتمادبه‌نفس و موفق به نظر می‌رسد، ممکن است زمانی در جایگاهی ایستاده باشد که باور داشته راهی برای پیشروی وجود ندارد.

زمان به ما می‌آموزد که همه چیز تغییر می‌کند. افرادی که فکر می‌کردیم همیشه در کنار ما خواهند ماند، ممکن است به خاطراتی دور تبدیل شوند. مکان‌هایی که زمانی حس خانه را داشتند، ممکن است به فصل‌هایی از گذشته تبدیل شوند. حتی خود ما نیز مدام در حال تغییر هستیم. رویاهای ما تکامل می‌یابند، اولویت‌هایمان تغییر می‌کنند و درک ما از جهان عمیق‌تر می‌شود. رشد کردن همیشه به معنای به دست آوردن چیزی جدید نیست. گاهی رشد کردن به معنای رها کردن چیزهایی است که دیگر به ما تعلق ندارند.

یکی از بزرگترین چالش‌ها در زندگی، یادگیری این است که سفر خود را با سفر دیگران مقایسه نکنیم. همیشه افرادی خواهند بود که از ما جلوتر به نظر می‌رسند، افرادی که زودتر به اهداف خود رسیده‌اند، افرادی که چیزهایی دارند که ما آرزوی داشتنش را داریم. اما هر فرد خط زمانی خاص خود را دارد. گلی که در بهار شکوفا می‌شود، موفق‌تر از گلی نیست که در پاییز شکوفا می‌شود. آن‌ها صرفاً در فصل‌های متفاوتی در حال رشد هستند.

آنچه اهمیت دارد این نیست که با چه سرعتی به مقصد می‌رسیم، بلکه این است که آیا در مسیر رسیدن به آن، خودمان را گم می‌کنیم یا خیر.

گاهی نیاز داریم سرعت خود را کم کنیم و متوجه چیزهای کوچک اطرافمان باشیم. صدای باران بر پنجره، گرمای نور خورشید در صبح، یک گفتگوی پرمعنا، یک لحظه آرامش و سکوت. زندگی تنها از دستاوردهای بزرگ و رویدادهای فراموش‌نشدنی ساخته نشده است. زندگی همچنین از طریق هزاران لحظه معمولی خلق می‌شود که در ابتدا بی‌اهمیت به نظر می‌رسند اما با گذشت زمان به خاطراتی گرانبها تبدیل می‌شوند.

انسان‌ها شگفت‌انگیزند زیرا می‌توانند از چیزهایی جان سالم به در ببرند که زمانی باور داشتند آن‌ها را نابود خواهد کرد. آن‌ها می‌توانند درد را به خرد، اشتباهات را به درس، و تجربه‌های دشوار را به قدرت تبدیل کنند. گذشته ممکن است بر ما تأثیر بگذارد، اما مجبور نیست آینده ما را کنترل کند. همیشه امکان شروع دوباره وجود دارد.

شروع دوباره همیشه آسان نیست. گاهی اوقات شروع دوم سخت‌تر از شروع اول است، زیرا ما خاطرات آنچه را که قبلاً رخ داده با خود حمل می‌کنیم. اما این شروع می‌تواند قدرتمندتر هم باشد، زیرا این بار با تجربه، دانش و درک بهتری از خودمان به جلو حرکت می‌کنیم.

شاید یکی از مهم‌ترین درس‌های زندگی، یادگیری مهربانی با خودمان باشد. ما هرگز برای کامل بودن خلق نشده‌ایم. ما خلق شده‌ایم تا یاد بگیریم، رشد کنیم، اشتباه کنیم و کشف کنیم که واقعاً چه کسی هستیم. ترسیدن به این معنا نیست که ما ضعیف هستیم. خسته بودن به این معنا نیست که شکست خورده‌ایم. گاهی اوقات تنها زنده ماندن در یک روز دیگر و برداشتن یک قدم کوچک دیگر، خودش یک پیروزی است.

زیباترین فصل‌های زندگی اغلب پس از سخت‌ترین آن‌ها آغاز می‌شوند. یک لحظه دشوار ممکن است شبیه به یک پایان به نظر برسد، اما گاهی اوقات تنها مقدمه‌ای است برای چیزی که هنوز کشف نکرده‌ایم.

جاده ادامه دارد. و تا زمانی که انسانی هنوز شجاعت حرکت به جلو را داشته باشد، هیچ راهی کاملاً بسته نیست.